หญิงสาวนางหนึ่งหลังจากเลิกรากับสามีเก่า เธอมาใช้ชีวิตทำงานเป็นแม่บ้านให้กับครอบครัวหนึ่งในกรุงเทพฯ เธอได้ข่าวว่าสามีเก่ากำลังตามหาและไม่ยอมเลิกรา วันหนึ่งเธอได้รับการติดต่อจากสามีเก่าว่ากำลังมาพบและจ
ใครๆ ก็ไม่ชอบความเบื่อ ถ้าเกิดขึ้นกับตนเองเมื่อใด ก็จะรู้สึกเป็นทุกข์ และอยากหนีห่าง แต่ถ้าหนีไม่ได้ก็จะรู้สึกกระสับกระส่ายทันที และแทบทนไม่ได้ที่เห็นเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ขณะที่โลกรอบตัวก็ดูจืดชืด
เมื่อปี ๒๕๔๙ นักวิจัยชาวออสเตรเลียสองคน คือ ไมเคิล โอเท็น และ เค็น เช็ง ได้ชักชวนอาสาสมัครประมาณ ๒๔ คน อายุระหว่าง ๑๘-๕๐ ปี เข้าโครงการออกกำลังกายเป็นเวลาสองเดือน กิจกรรมมีทั้งยกน้ำหนักและเต้นแอโรคบิค
นิทานเปิดฉากขึ้นในประเทศอินเดีย ในถิ่นที่ผู้คนนิยมอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่ เช่นเดียวกับเศรษฐีสูงวัย-ตัวละครแรกของเรื่อง ต่อมาเขาเสียชีวิตไปตามความร่วงโรยแห่งสังขาร เมื่อไม่มีเขา ลูกชายสองคนซึ่งต่างก
ไปปฏิบัติธรรมที่ธรรมกมลา ปราจีนบุรี ของท่านโกเอ็นก้ามา ๑๐ วัน ไม่ได้เขียนอะไรเลย กลับมาถึงก็อยากขอใช้พื้นที่ “มองย้อนศร” เขียนเล่าอะไรสักหน่อย ตลอดช่วงเวลา ๑๐ วันของการปฏิบัตินั้น ไม่เพียง
“ตัวเรา คือ เรื่องราวที่เราสื่อสารออกไป” หนุ่มสาวซึ่งเป็นคู่รักนัดหมายพบปะกันที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ฝ่ายชายมาผิดเวลามาก ฝ่ายหญิงรอคอยจนรู้สึกหงุดหงิด โมโห ต่อว่าต่อขานรวมถึงตัดพ้อกับความซ้ำซากของ
จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์พบว่า มนุษย์มีการเรียนรู้ที่จะดำรงชีวิตด้วยสัญชาตญาณมาแต่ครั้งบรรพกาล ทั้งการเอาตัวรอดจากภัยธรรมชาติหรือสัตว์ป่า เมื่อเริ่มมีการทำมาหากินอย่างเป็นหลักแหล่ง มนุษย์ก็ได้สร้างระ
บ่ายของวันหนึ่งขณะผู้เขียนรอรถประจำทาง ฝรั่งชายอายุราว ๕๐-๖๐ ปีมาถามหาเส้นทางรถเมล์ที่แล่นผ่าน ผู้เขียนตอบคำถามไป แต่ด้วยอาการครุ่นคิดผู้เขียนจึงแสดงน้ำใจถามไถ่ว่าอีกฝ่ายต้องการไปที่ไหน ผู้เขียนจึงแน
นิทานเรื่องนี้เริ่มต้นด้วยสามัญชนคนหนึ่งที่โชคชะตาและความสามารถบันดาลให้ชายหนุ่มคนนี้กลายเป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่ ควบคู่ไปกับพระราชินีที่ตกทุกข์ได้ยากมาด้วยกันจนกลายเป็นพระราชินี นิทานเรื่องนี้น่าจะจบ
หลังจากการเดินทางและงานเฉลิมฉลองสิ้นสุดลง ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับมาเผชิญกับชีวิตประจำวันที่แสนจะธรรมดา (และอาจจะน่าเบื่อหน่ายสำหรับบางคน) กันอีกครั้ง ในความรู้สึกของฉัน ช่วงเทศกาลที่มีวันหยุดยาวๆ ติดต่อก
End of content
No more pages to load
