เพื่อนคนหนึ่งบอกผมว่า เธอมักรู้สึกเหงา ระคนด้วยเศร้านิดๆ ยามต้องนั่งรถทางไกลช่วงใกล้ค่ำ เธอว่าเป็นบรรยากาศที่ชวนให้คิดถึงบ้าน คิดถึงเหตุการณ์เศร้าๆ ในอดีต สิ่งที่เธอพอทำได้ถ้ามีคนไปด้วยก็คือ ต้องพยาย
โฮเมอร์ เด็กชายอายุ ๑๔ ปี กำพร้าพ่อ พี่ชายของเขาเป็นทหารไปรบในสงคราม ครอบครัวของเด็กชายมีแม่ พี่สาว น้องชาย ท่ามกลางภาวะสงครามโลกครั้งที่ ๒ เด็กชายต้องหางานทำ แม้อายุไม่ถึงเกณฑ์ โชคดีที่นายจ้างเข้าใจ
ขณะที่ชายคนหนึ่งกำลังขัดล้างรถอย่างขะมักเขม้น ลูกชายวัย 4 ขวบ ก้มลงเก็บก้อนหินขึ้นมา แล้วบรรจงขูดขีดไปบนด้านข้างของตัวรถ พักใหญ่ต่อมา… เมื่อพ่อได้ยินเสียงครูดของหินก็เกิดความฉุนเฉียว โกรธเป็นฟื
มิใช่แต่โรคเท่านั้นที่ติดต่อกันได้ อารมณ์ความรู้สึกก็ยังสามารถถ่ายทอดถึงกันได้ เมื่อเราอยู่ใกล้คนเศร้า เราก็พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วย ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้พูดคุยกันเลย เมื่อเขาร่ำไห้ เราก็พลอยน้ำตารื้นไปด
“คุณไม่เข้าใจฉันเลย VS ฉันรู้สึกชื่นชมกับน้ำใจของคุณมาก ขอบคุณนะ หัวหน้างานมักหาเรื่องแกล้งฉันเสมอ VS ฉันซี้กับหัวหน้างาน สบายจริงๆ แกพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันเป็นแม่ (พ่อ) แกนะ VS ฉันรักพ่อ (
“มันคงเยี่ยมมากๆ เลย ถ้าน้ำหนักฉันจะลดลงได้สัก ๔ กิโล” “ทำไมบ้านเรา ไม่เหมือนบ้านเขา” “ความรักของฉันจะสมหวังมั้ยหนอ” “ฉันคงตายแน่ๆ ถ้าถูกให้ออกจากงาน” ฯลฯ ความสุข ความทุกข์รายล้อมอยู่รอบตัวเรา เราวิ่
ก่อนปีใหม่ได้รับข่าวการเสียชีวิตของเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งไม่ได้เป็นสภาพการตายที่ปรกติเท่าใดนัก เนื่องจากมิได้ค่อยๆ แก่ตัวและปลิดปลงราวกับใบไม้เหี่ยวเฉาร่วงหลุดหล่นจากต้น อีกทั้งมิใช่ป่วยตายอย่างคนอื่นเขา
เส้นแบ่งระหว่างโลกของจินตนาการ ความฝัน กับการเข้าใจความเป็นจริงนั้นอยู่ใกล้กันมากเสียจนทำให้ บางครั้งเราอาจจะรู้สึกไม่แน่ใจหรือไม่มั่นใจเท่าใดนักต่อเรื่องราวที่ได้รับรู้มา หากมิได้เป็นผู้อยู่ในเหตุการ
อาจารย์ที่น่าเคารพของข้าพเจ้าท่านหนึ่งกำลังสนใจเรื่องการปฏิบัติภาวนา แต่ด้วยอายุวัยและสังขารร่างกายที่ไม่ใคร่จะเอื้ออำนวยนัก ไอ้ครั้นจะมาเดินจงกรมหรือนั่งสมาธิ เธอว่า (เคยลองฝึกดูแล้ว) ไม่ไหวแน่ๆ เธอจ
“คุณเตรียมพร้อมเพื่อรับกับชีวิต..ขาลงบ้างหรือยัง และอย่างไร” ยูจีน โอเคลลี เป็นนักธุรกิจ นักบริหารที่มีอนาคตก้าวไกล ในฐานะผู้บริหารระดับกลางของบรรษัทธุรกิจข้ามชาติระดับหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ตำแหน่ง
End of content
No more pages to load
