ระหว่างที่รอรถประจำทางเพื่อไปยังที่หมาย สาวประเภทสองวัยกลางคนเดินทักทายไหว้ผู้คนตามรายทาง พร้อมกับยิ้มทักทายสื่อสารราวกับพนักงานต้อนรับ ผู้คนรอบข้างบางส่วนเลือกที่จะเดินหลีกห่าง บางส่วนเลือกที่จะอยู่เ
ถ้าพูดตามสำนวนนักประวัติศาสตร์ก็ต้องบอกว่า มดแดงเผ่านี้มาจากแถบทวารวดี เพื่อนชาวนครปฐมสองคนช่วยกันหาเอามาฝาก ฟังจากที่เพื่อนเล่า บอกว่าเขาต้องต่อตัว ปีนบันได ยืดเขย่งขึ้นไปบนพุ่มมะม่วง จนถึงปลายกิ่งเป
เราเคยตั้งคำถามกับตัวเองไหมว่า ทำไมเราจึงต้องรีบเร่ง หรือแข่งขันกันในทุกๆ วัน นับตั้งแต่ตื่นนอน อาบน้ำ รีบออกจากบ้านเพื่อไปให้ทันรถเมล์ แย่งกันขึ้น ถ้าคนไหนที่ขับรถก็จะต้องปาดซ้าย ปาดขวา แม้จะแซงไปเพ
การจราจรคับคั่งและผู้คนคราคร่ำในเมืองหลวง เป็นวิถีปกติที่เราเห็นจนชินตา ด้วยต้องหาเลี้ยงชีพ ทำกิจธุระต่างๆ หลายคนต้องออกแต่เช้าตรู่ กว่าจะถึงบ้านก็ค่ำมืด ไม่ทันเห็นตะวันทอแสงเช้าหรือรอนแสงเย็น การเดิน
ภาพหมู่เกาะอ่างทองที่เคยเห็นชินตาในสื่อต่างๆ โดยเฉพาะนิตยสารและหนังสือท่องเที่ยว เป็นแรงจูงใจหลักชักนำให้ผมเดินทางไปเกาะสมุยช่วงปลายหน้าฝนที่ผ่านมา ช่วงสายท้องฟ้าสีครามเปิดโล่ง จากท่าเรือหน้าทอนบนเกาะ
ห้วงยามนี้ คงไม่มีบทสนทนาใดน่าสนใจไปกว่าเรื่องดินฟ้าอากาศ โดยเฉพาะอุณหภูมิที่ร้อนระอุทุกหย่อมหญ้า แดดยามบ่ายเดือนเมษายนร้อนกว่า 40 องศาเซลเซียสเลยทีเดียว สภาพอากาศแบบนี้หันหน้าไปทางไหนก็มีแต่คำแนะนำเร
ในทุ่งก็มีธรรม อยู่ที่ว่าจะมีใครเห็นหรือไม่ ตรงนั้นเป็นแถบหางเขื่อนที่จมอยู่ใต้น้ำตลอดหน้าน้ำ จนเข้าหน้าแล้งน้ำเขื่อนขอดลง จึงปรากฏทิวทุ่งที่เคยเป็นทุ่งนาทุ่งหญ้าที่เลี้ยงสัตว์ น้ำยังเหลืออยู่แต่ตามท
นิทานเซนเรื่องหนึ่ง เล่าเรื่องราวบทสนทนาฉากหนึ่งของอาจารย์กับศิษย์คู่หนึ่ง ที่มีอาชีพเป็นนักแสดงกายกรรมผาดโผน พวกเขาออกแสดงตามตลาด รายได้ของพวกเขามาจากเศษเงินที่ผู้ชมหยิบยื่นให้ด้วยความพอใจภายหลังรับ
เสียงหญิงสูงวัยกล่าวขึ้นอย่างมั่นใจที่หน้าห้องโถง ท่ามกลางเสียงนกนานาพันธุ์ และมวลไม้ที่ไหวตามแรงลม “นับจากนี้เราจะปฏิบัติด้วยกันตลอดเวลา 5 วัน ตั้งแต่ตื่นจนกระทั่งเข้านอน ไม่มีการพัก ใครคิดว่าไม่ไหวก
ดินเคยนอนสะท้อนอุ่นกาย มองยอดไม้เมื่อยามแรกผลิ ปริกิ่งรวงเป็นพวงพุ่มใบ น้ำที่ไหลหลั่งลงจากดอย ใจเจ้าลอยไปสู่ท้องทุ่ง มุ่งสู่เมืองเฟื่องฟุ้งแปลกตา เจ้าเคยยิ้มเคยแย้มเบิกบาน สนุกสนานท่ามกลางผองเพื่
End of content
No more pages to load
