กราบนมัสการเรียนถามพระอาจารย์เจ้าค่ะ
โยมยังทำงานอีก 3 ปีเกษียณ แม่อายุ 85 ปี ป่วยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ แต่ระดับความรู้ตัวรู้เรื่อง โยมพิจารณาถ้าดูแลแม่เองต่อไป แม่จะทรุดลงมาก โยมจึงนำแม่ไปฝากศูนย์ดูแล โยมอธิบายให้แม่ฟังว่าเกษียณแล้วจะรับกลับมาดูแลเอง ให้อดทน โยมไปเยี่ยมทุกอาทิตย์นำอาหารไปป้อน นั่งจับมือ แรกๆ ทุกครั้งที่ไปแม่ดีใจ ช่วงหลังมาแม่ซึมเศร้า ร้องไห้อยากกลับบ้าน โยมบอกเหลืออีก 2 ปี ทนหน่อยนะ แม่เงียบไม่พูดกับโยมอีกเลย
โยมทุกข์ใจมาก บางครั้งก็ร้องไห้เหมือนกัน คิดเราเป็นลูกอกตัญญูไหม แม่คนเดียวเราดูแลไม่ได้ อยากลาออกจากงานมาดูแลแม่เอง แต่คนรอบข้างบอกให้ทน เหลืออีกแค่ 2 ปีเอง แต่โยมก็คิดวนลูปอยู่อย่างนั้น งานการก็หยุดนิ่งคิดอะไรไม่ออก
โยมเรียนถามพระอาจารย์ค่ะ
1. โยมเป็นลูกอกตัญญูไหม
2. โยมควรจะลาออกเพื่อมาดูแลหรือไม่ เพราะ 2 ปีอาจเกิดอะไรขึ้นแล้วต้องมาเสียใจทีหลัง
กราบนมัสการพระอาจารย์ค่ะ
๑) คุณไม่ได้เป็นลูกอกตัญญู เพราะคุณอยากดูแลแม่ อยากช่วยเหลือท่าน แต่เป็นเพราะข้อจำกัดของคุณ คุณจึงไม่สามารถช่วยเหลือท่านในแบบที่ท่านต้องการได้ เป็นธรรมดาของคนแก่ที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ย่อมต้องการกำลังใจและคนดูแลใกล้ชิด แต่เมื่อคุณไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ท่านจึงเป็นทุกข์ และคงมีความน้อยใจ เรื่องแบบนี้คงอธิบายด้วยเหตุผลลำบาก และถึงแม้ท่านจะเห็นด้วยกับเหตุผลของคุณ แต่ใจท่านยังอยากให้มีคุณอยู่ใกล้ๆ อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดทั้งปวงนี้ไม่ใช่ความผิดของคุณเลย คุณพยายามทำเต็มที่ในเงื่อนไขที่มีอยู่ ถ้าเป็นคนอื่น เขาอาจไม่สนใจไยดีแม่ที่แก่ชรามากๆ แต่คุณไม่ใช่เช่นนั้น ดังนั้นจึงไม่ควรคิดว่าตนเองเป็นลูกอกตัญญู
๒) อาตมาไม่สามารถตอบคุณข้อนี้ได้ แต่ก็อยากให้พิจาณาว่า วันเวลาที่ท่านจะอยู่กับคุณเหลือน้อยเต็มที ดังนั้นตอนนี้เป็นโอกาสทองที่คุณไม่ควรปล่อยให้ผ่านเลยไป หากสามารถทำอะไรให้ท่านเต็มกำลังของคุณ ก็สมควรทำ เพราะหากโอกาสเช่นนี้ผ่านเลยไป คุณจะไม่สามารถเรียกให้หวนกลับมาได้ ถึงแม้ตอนนี้คุณพยายามเต็มที่แล้ว แต่ถ้ายังมีบางสิ่งที่คุณสามารถทำได้แต่ไม่ได้ทำ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับคุณแม่ของคุณในวันข้างหน้า ถึงตอนนั้นคุณคงอดไม่ได้ที่จะโทษตัวเอง ดังนั้นอะไรที่คุณคิดว่าทำเพื่อแม่ได้ ขอให้ทำเถิด หากเกิดอะไรขึ้นกับท่านวันข้างหน้า คุณจะได้ไม่เสียใจมากหรือโทษตัวเอง
โลกวุ่นวายอยากวางและอยากว่างค่ะ
ทำใจไม่ถูกค่ะ
สาธุ ขอกราบพระคุณเจ้า
แม้โลกวุ่นวาย แต่ถ้าคุณวางใจถูก ใจก็ไม่วุ่นวาย โลกเป็นอย่างไร ไม่จำเป็นว่าใจต้องเป็นอย่างนั้นด้วย โลกวุ่นวาย อาจไม่อยู่ในวิสัยที่คุณจะทำอะไรได้มาก แต่คุณยังสามารถทำอะไรกับใจได้เยอะ จะทำได้แค่ไหน ไม่ได้อยู่ที่ความอยาก แต่อยู่ที่การสร้างเหตุปัจจัยให้ใจ หรือการฝึกฝนใจ
ลองอยู่นิ่งๆ ตามลมหายใจเข้าและออกลึกๆ สัก ๒-๓ นาที แล้วใคร่ครวญใจ คุณอาจพบว่า ที่โลกวุ่นวาย เป็นเพราะใจคุณต่างหาก ดูแลใจให้ดี แล้วโลกก็จะวุ่นวายน้อยลง บางทีคุณอาจพบว่าแท้จริงโลกไม่ได้วุ่นวาย แต่เป็นใจคุณต่างหากที่ว้าวุ่น
เมื่อเราไปเที่ยวแล้วคิดว่าเจอผีมารบกวน เราควรปฏิบัติตนอย่างไร และควรพิจารณาอย่างไรคะ
ลองแผ่เมตตาและตั้งจิตว่าจะอุทิศบุญกุศลให้แก่เขา ถ้าสวดมนต์ได้ ลองสวดบทกรณียเมตตสูตร ครูบาอาจารย์แนะนำว่าเป็นบทที่ช่วยให้อมนุษย์เป็นมิตรกับเรามากขึ้น รังควานเราน้อยลง
สวัสดีค่ะ
หนูป่วยหลายโรคค่ะ เบาหวาน ไขมัน หมอนรองกระดูกทับเส้น เบาหวานขึ้นตา และกำลังจะเป็นมะเร็งมดลูก
หนูฝึกซ้อมตายตามคลิปที่พระอาจารย์สอน แต่หนูยังไม่เข้าใจความรู้สึกซ้อมตายอย่างแท้จริงค่ะ อยากให้พระอาจารย์สอนซ้อมตายในช่วงก่อนที่เราจะนอน หรือตอนทำงานค่ะ
กราบขอบพระคุณค่ะ
การซ้อมตายทำได้ทุกที่ทุกเวลา ไม่จำเป็นต้องทำก่อนนอน ความหมายคือการระลึกถึงความตายที่อาจเกิดขึ้นกับเราในคืนนี้ วันนี้ หรือเร็วๆ นี้ รวมทั้งฝึกวางใจเพื่อให้เกิดความสงบก่อนตาย
เราอาจซ้อมตายระหว่างเดินทาง เช่น ขึ้นรถนั่งเครื่องบิน โดยการสมมุติว่า หากมีเหตุปัจจุบันทันด่วนหรืออุบัติเหตุ ที่จะทำให้เราถึงแก่ชีวิต เราพร้อมจะปล่อยวางทุกคนหรือทุกสิ่งหรือเปล่า ไม่ว่า คนรัก พ่อแม่ ลูกหลาน รวมทั้งทรัพย์สมบัติ งานการ ถ้ายังมีความอาลัย ก็แสดงว่ายังไม่พร้อม ยังมีความยึดติด ก็ควรถือเป็นการบ้านเพื่อฝึกใจให้ปล่อยวางได้ในที่สุด หรือไม่ก็เร่งทำสิ่งที่สมควรทำ (เช่น ทำพินัยกรรม ให้เวลาแก่พ่อแม่เต็มที่) จะได้มีความพร้อมมากขึ้นหากต้องจากบุคคลเหล่านั้นไปแบบกะทันหัน
ดียิ่งกว่านั้นก็คือ ถามตัวเองว่าหากรู้ว่าเหตุร้ายกำลังจะมาถึง เราจะน้อมใจอยู่กับสิ่งใด เช่น น้อมนึกถึงพระพุทธเจ้า ครูบาอาจารย์ที่นับถือ อยู่กับลมหายใจ หรืออยู่กับคำบริกรรม “พุทโธ” หรือสวดมนต์
การซ้อมตาย ถ้าทำบ่อย ๆ จะช่วยให้เรากลัวตายน้อยลง และใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท รวมทั้งกระตุ้นให้หมั่นฝึกจิตและทำกิจที่สำคัญ เพื่อพร้อมรับความตายด้วยใจสงบ ที่สำคัญก็คือ หากความตายมาถึงแบบปุบปับ เราจะรับมือกับวาระสุดท้ายของตัวเองได้ทันท่วงที (เพราะซ้อมไว้จนคล่องแล้ว) แทนที่จะตื่นตกใจหรืออาลัยคนรักของรักที่กำลังจะพลัดพรากไป ซึ่งนอกจะทำให้จิตทุกข์ทรมานก่อนตายแล้ว ยังทำให้ไปไม่ดีด้วย (คือไปอบายหรือทุคติ ตามความเชื่อทางพุทธศาสนา)
การกรวดน้ำแผ่เมตตาเราสามารถกรวดให้ใครได้บ้างคะ เพราะไปเจอบางเพจบอกว่าไม่สามารถกรวดให้กับเทวดา สัตว์มนุษย์ สัตว์เดรัจฉาน แต่สามารถกรวดให้กับเปรตได้อย่างเดียว ไม่แน่ใจว่าจริงไหมคะ เกิดความสับสน
ขอบคุณค่ะ
ในทางพระพุทธศาสนา การทำบุญและอุทิศส่วนกุศล (หรือที่เรียกว่าปัตติทานมัยนั้น) เราสามารถตั้งจิตอุทิศให้แก่ สรรพสัตว์ทั้ง ๓๑ ภพภูมิ รวมถึงเทวดา มนุษย์ เจ้ากรรมนายเวร และญาติมิตรที่ล่วงลับไปแล้วทุกตนทุกท่าน (โดยไม่จำเป็นต้องกรวดน้ำก็ได้ เพียงแค่น้อมใจนึกถึง) อย่างไรก็ตามมีความแตกต่างในรายละเอียด ดังนี้
หากเป็นเปรต มีเพียงเปรตที่เรียกว่าปรทัตตูปชีวีเปรต ที่สามารถรับส่วนบุญที่มนุษย์อุทิศไปให้โดยตรง กล่าวคือเมื่อมีคนทำบุญแล้วอุทิศให้ หากเปรตตนนั้นอยู่ในฐานะที่รับได้ ก็จะได้รับผลบุญนั้นทันที
สวนเทวดาและมนุษย์ จะได้รับอานิสงส์แห่งบุญ เมื่อรับรู้ว่ามีการทำบุญและตั้งจิตอนุโมทนา (ยินดีในบุญ) นั้น
ส่วนสัตว์ในภพภูมิอื่น (เช่น สัตว์นรก สัตว์เดรัจฉาน): เนื่องจากต้องเสวยผลกรรมอันหนัก ทำให้ไม่สามารถรับรู้หรืออนุโมทนาบุญได้โดยตรง แต่ผลบุญที่เราอุทิศไปให้จะคงอยู่ และรอส่งผลเมื่อถึงเวลาหรือเมื่อสัตว์ตนนั้นไปอยู่ในภพภูมิที่เหมาะสม
สำหรับอสุรกาย และ เปรตจำพวกอื่น (อีก ๑๑ ตระกูล) เนื่องจากถูกกรรมวิบาก (ผลแห่งกรรม) บดบังจนไม่สามารถรับรู้การอุทิศบุญได้ จึงไม่อยู่ในฐานะที่จะได้รับบุญกุศลที่อุทิศไปให้
ดังนั้น ทุกครั้งที่ทำบุญ เราสามารถแผ่เมตตาและอุทิศส่วนกุศลให้แก่ บิดามารดา ครูบาอาจารย์ ญาติมิตร เจ้ากรรมนายเวร ตลอดจนสรรพสัตว์ทั้งปวงได้เสมอ แม้สัตว์บางตนจะไม่อยู่ในฐานะที่จะรับส่วนบุญตอนนั้น แต่ก็จะได้รับในโอกาสต่อไป (เช่น เมื่ออยู่ในภพภูมิที่เหมาะสม) นอกจากนั้นยังมีสัตว์อีกมากมายที่เคยเกี่ยวข้องกับเราในชาติก่อน ๆ ที่รอรับส่วนบุญจากเรา แม้บุญที่เราอุทิศให้ไปไม่ถึงสัตว์ที่ต้องการ แต่ก็จะไม่สูญเปล่า เพราะมีอีกมากมายที่จะได้รับส่วนบุญจากเรา
ในเรื่องนี้ เคยมีพราหมณ์คนหนึ่ง ชื่อชาณุสโสณีพราหมณ์ ถามพระพุทธเจ้าว่า หากญาติผู้ล่วงลับไม่ได้ไปเกิดในเปรตภูมิ (ปรทัตตูปชีวีเปรต) แต่ไปเกิดในนรก สัตว์เดียรัจฉาน มนุษย์ หรือเทวดา บุญนั้นจะไม่สูญเปล่าหรือ
พระพุทธเจ้าตรัสตอบ ในสังสารวัฏอันยาวนานนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่ภพภูมินั้นๆ จะไม่มีญาติสนิทมิตรสหายในอดีตชาติของเราอยู่เลย หากผู้ที่เราตั้งใจอุทิศให้โดยตรงไม่สามารถรับได้ (เพราะไม่อยู่ในฐานะที่จะรับ) ญาติสายโลหิตคนอื่นในอดีตชาติที่กำลังเสวยทุกข์อยู่ในเปรตภูมิและอยู่ในฐานะที่รับได้ จะเป็นผู้ได้รับส่วนบุญนั้นแทน
นอกจากนั้นพระองค์ยังตอบอีกว่า “ทานที่ให้นั้นย่อมไม่ไร้ผลแก่ผู้ให้” เพราะเพียงแค่เรามีจิตเป็นกุศล คิดจะให้ ละความตระหนี่ และทำการอุทิศส่วนกุศล ผลแห่งทานและบุญกุศลนั้นก็จะส่งผลย้อนกลับมาเป็นความสุข ความเจริญ แก่ตัวผู้ทำบุญเองอย่างแน่นอน
คนมีเสน่ห์ มีคนมารักมาชอบเองโดยที่บุคคลนั้นมิได้ทำผิดศีลเลย
สิ่งที่ห้ามใจไว้นอกจากศีลยังปฏิบัติกรรมฐานอสุภ ควรต้องทำอย่างไรอีกคะถึงจะไม่ต้องใจแกว่งไปคิดเรื่องนี้อีก (น่าจะชั่วชีวิตค่ะ ทำอย่างไรดีคะ)
ควรหมั่นเจริญสติ จะได้รู้ทันเวลาใจแกว่ง หรือเกิดความเพลิดเพลินหลงใหลในการกระทำและคำพูดที่ชวนให้ลุ่มหลง หากไม่มีสติ ก็จะเกิดความยินดีและรู้สึกปฏิพัทธ์ผูกพันคนที่มารักมาชอบ
สติยังเตือนใจให้ตระหนักถึงความไม่เที่ยงของความรักหรือสิเนหะที่บุคคลนั้นมีต่อเรา แม้วันนี้เขาชอบเรา แต่นานไปก็อาจกลายเป็นความระอาหรือความชังได้ ความยินดีหรือความรักใคร่ชอบพอของเราก็เช่นกัน วันหนึ่งอาจแปรไปเป็นตรงข้ามก็ได้ ถ้าตระหนักได้เช่นนี้ก็จะเห็นโทษของความยินดีรักใคร่ชอบพอ ไม่ปล่อยใจให้โอนเอียงไปตามอารมณ์ดังกล่าว และทำให้ได้สติ ระลึกได้ถึงความตั้งใจของเราแต่แรกที่ปรารถนาชีวิตอิสระ
คำถามที่ 1 สวัสดีค่ะ หนูมีคำถามในใจมาสักพัก และหาคำตอบไม่ได้ เห็นว่าตอนนี้เป็นเดือนแห่งวันแม่พอดี เลยอยากกราบขอความคิดเห็นพระอาจารย์ค่ะ แม่ของหนูเติบโตมาในครอบครัวคนจีน มีพี่น้องหลายคน แม่เป็นลูกคนที่
1. ถ้าต้องร่วมงานกับคนที่ไม่มีคุณธรรมในหน่วยงานสอนธรรม ควรไปต่อหรือพอแค่นี้คะ เรื่องมีอยู่ว่าโยมบังเอิญได้เข้าไปทำงานจากคำชักชวนจากเจ้าหน้าที่วัดค่ะ และวัดดังกล่าวเป็นวันของครูธรรมที่เราเคารพยิ่ง และท
1. สวัสดีค่ะ อยากเรียนถามพระอาจารย์ เวลาเราเจอคนที่เกลียดมาก แค่เราเห็นเราก็เกลียดจับขั้วหัวใจแต่เราต้องเผชิญหน้าทำงานร่วมกัน รู้ว่าเค้าเป็นคนโกหก ให้ร้าย เราจะทำอย่างไร ถึงแม้บางครั้งเราจะได้ข้อคิดให
