เห็นแล้วนอยด์ ไม่อยากเจอหน้า

เครือข่ายพุทธิกา 23 กันยายน 2024

เมื่อไม่ชอบเพื่อนรวมงาน แต่ยังต้องทำงานด้วย ลองหาสิ่งที่เรากับเขามี “เหมือนกัน” มนุษย์เรามีอะไรที่เหมือนกันมากกว่าสิ่งที่แตกต่าง การมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่เรามีเหมือนกัน จะทำให้เราอยู่ร่วมกับคนที่ “ไม่ชอบ” ได้อย่างไม่ทุกข์ทรมานมากนัก โลกแห่งการทำงาน

• นั่งในที่เงียบๆ ที่ไม่ถูกรบกวน

ใช้เวลาสักครู่เพื่อเชื่อมต่อกายใจด้วยลมหายใจ รับรู้ลมหายใจ สั้น ยาว อุ่น เย็น

• หาคนฝึก

นึกถึงคนที่ติดต่อด้วยเมื่อเร็วๆ นี้ เลือกคนที่อยู่นอกแวดวงสักหน่อย ไม่ใช่คนใกล้ชิด ให้สังเกตว่าคุณอยากจะฝึกกับคนๆ นี้ไหม

• นึกภาพคนๆ นี้ไว้ในใจ เริ่มสังเกตเห็นลักษณะนิสัยที่คุณมีร่วมกัน

บางทีคุณอาจใส่ชุดสีเดียวกัน หรือบางทีเสื้อผ้าก็เหมือนกัน ดูตั้งแต่หัวจรดเท้า ระบุทุกสิ่งที่มีเหมือนกัน ตั้งแต่เพศไปจนถึงส่วนต่างๆ ของร่างกาย ตั้งแต่เสื้อผ้าไปจนถึงทรงผม

• ลองจินตนาการถึงคนๆ นั้นในวัยเด็ก…

เป็นลูกชายหรือลูกสาวของใครบางคน… เป็นพี่ชายหรือน้องสาวของใครบางคน… เติบโตมาเป็นเพื่อนที่ดีของใครบางคน… เป็นคู่ครองของใครบางคน… เป็นแม่หรือพ่อ ..เป็นคุณย่าหรือคุณปู่ของใครบางคน

• รับรู้และยอมรับ พวกเราล้วนเป็นมนุษย์

เราไม่ได้กำลังแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับคน ๆ นี้ เราเป็นเพียงเพื่อนมนุษย์ที่มีทั้งความสุขและความทุกข์เช่นเดียวกับตัวเราเอง พวกเขาเป็นเพียงคนที่ดิ้นรนเพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเช่นเดียวกับเราทุกคน

• ลองสวมบทบาทเป็นเขา…

ความเป็นเขาต่างจากคุณอย่างไร คุณรู้สึกอย่างไร ตอนนี้ขยายการรับรู้ของคุณให้เห็นภาพตัวเองใช้ชีวิตตามที่พวกเขาเป็นอยู่… คุณรู้สึกอย่างไร คุณสังเกตเห็นอะไร ทั้งความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกาย… อารมณ์… ความคิด

• สังเกตคนที่คุณมักมองข้าม

หากต้องการฝึกให้เป็นธรรมชาติ เมื่อคุณออกไปข้างนอก ให้สังเกตคนที่คุณมักมองข้าม โดยทั่วไปแล้วคนเหล่านี้คือคนที่เราสัมพันธ์ด้วยในทางใดทางหนึ่ง เช่น พนักงานเสิร์ฟ เจ้าหน้าที่ตำรวจ ปกติแล้วเราจะไม่ค่อยสบตากับพวกเขา และเราก็แทบจะไม่ได้หยุดนานพอที่จะ “เห็น” เขา ลองดูพวกเขาแบบจริงๆ สบตา ทักทาย ลองนึกภาพตัวเองทำงานที่พวกเขาทำ… คุณอยากจะได้รับการปฏิบัติอย่างไร

• ถึงเวลาฝึกจริงนำมาใช้กับเพื่อนร่วมงานไม่ชอบหน้า

เมื่อผ่านการฝึกมาระยะหนึ่งจนพอจะเห็น “ความเป็นมนุษย์” หรือ “สิ่งที่เราเหมือนกัน” ได้แล้ว ก็ลองฝึกจริง อาจเป็นการฝึกในจินตนาการก่อน หรือฝึกแบบ “ซึ่งหน้า” แล้วลองสังเกตร่างกาย อารมณ์ และความคิดของตัวเองว่าแตกต่างไปจากเดิมหรือไม่ หากยังเปลี่ยนแปลงไม่มากนัก ให้ฝึกบ่อยๆ